PuriDokiSurvi : AKAYA
posted on 01 Dec 2009 18:59 by yoshihito in Games*แอบ Edit*
พอดีนั่งทำงานอยู่แล้วนึกถึงคอมเมนท์ของอุริซังเลยวาดภาพนี้เล่นค่ะ~
ไม่ชัดเท่าไหร่ แต่ดีแล้วล่ะ .. ฮา
(ขออภัยมิตรรักแฟนเพลงฮิโยชิทุกท่านด้วยนะคะ)
**********
อย่าได้เชื่อโฆษณาของเอนทรี่ก่อนนู้นเชียว ... เอิ๊ก~
TeniPuri Doki Doki Survival : Sanryoku no Mystic
Kirihara Akaya
( CV : Morikubo Shōtarō )
วันที่ 28
★ 2:00 ช่วยอาคายันค้นในกระท่อม เจอตะเกียงเพียบ
★ 8:00 อาคายันเห็นเรากังวลเลยปลอบว่าจิตตกไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา มองโลกในแง่ดีเข้าไว้ เดี๋ยวพวกเค้าจะหาอาจารย์กับพ่อของเธอให้เจอเอง!
วันที่ 29
★ 10:00 เก็บเห็ด อาคายันร้องเรียก “เห็ดเอ๋ย มาเร้~ว” ราวกับมันจะเดินมาหาเองได้ (จงใจเรียกฮิโยชิ?) โดยให้เหตุผลว่าถ้าไม่พูดบ้างใจมันไม่สงบ .. จากนั้นอาคายันเจอเห็ดพิษ กิ๊วก๊าวใหญ่เพราะเพิ่งเคยเห็น อยากเก็บเป็นที่ระลึก แต่เราห้ามไว้ เค้าบ่นเสียดายยันเก็บเห็ดเสร็จนู่น
★ 10:30 เราถามว่าเล่นเทนนิสแบบไหน? อาคายันว่าอยากรู้ก็ดูเองตอนแข่งสิ แต่ที่สำคัญคือสปีด ไม่ใช่เคลื่อนไหวเร็วนะ ชนะได้ภายในเวลาอันรวดเร็วตะหาก .. สถิติดีสุดของเค้าคือ 14 นาที 1 วินาที นอกจากเค้าไม่มีใครทำได้นะเอ้อ!
★ 11:30 เก็บผัก คุยกันเรื่องหนัง ‘เบิร์นนิ่งกังฟู’ สนุก ฉากบู๊เยอะ แต่ CG ไม่เนียน สงสัยต้นทุนต่ำ
★ 12:00 อาคายันพูดว่าติดเกาะร้างตื่นเต้นดี ไม่มีผู้ใหญ่มาคอยบ่นกรอกหู แต่ก็นั่นแหละ บุโจกับฟุคุบุโจววววยังอยู่ ถ้าพวกอาจารย์ไม่ลอยมาถึงเกาะนี้ก็ดีสิน้า~ .. พอได้ฟังเราก็ร้องไห้คิดถึงพ่อ เค้าหน้าเสีย รีบบอกว่าล้อเล่น! ไม่ทันนึกถึงเรื่องพ่อเธอ ชั้นมันไม่ค่อยระวังปาก ขอโทษนะ .. เราขำที่เห็นอาคายันปลอบซะเป็นจริงเป็นจัง เค้าดีใจที่เรายิ้มออก
★ 2:30 ซานัจจิ (ช่วงนี้ติดเรียกซานาดะแบบนี้ค่ะ ^^”) เล่าว่าตอนอาคายันปี 1 เคยมาท้าเซอิจิ เค้าและเร็นจิแข่ง ได้เห็นฝีมือตั้งแต่ตอนนั้นมา จนตอนนี้ขึ้นเป็นเอซของทีม ฝีมือเจ้านั่นใช้ได้เลยล่ะ … แต่อย่าไปบอกว่าเค้าชมนะ มันไม่ดีต่อการพัฒนาฝีมือ
★ 3:00 ถามอาคายันว่าทำไมเรียกเอจิเซ็นคุงด้วยชื่อนามสกุลเต็มล่ะ? เค้าว่าไม่ยักรู้ตัวแฮะ สงสัยเคยแพ้หนนึงเลยอยากกวนประสาท .. จากนั้นคุยเรื่องที่เค้าเป็นถึงเอซปี 2 ของริคไค อาคายันบอกไม่ดีใจอะ ในทีมมีปีศาจตั้ง 3 ตน ที่ต้องล้มเพื่อขึ้นเป็น No.1 ให้ได้!! เราอมยิ้ม นึกในใจว่าซานัจจิคงไม่ต้องห่วงเรื่องความก้าวหน้าของอาคายันแล้วมั้ง
★ 4:00 รองน้ำ อาคายันขอหลับรอเพราะเป็นฝ่ายขน .. เราถามว่าทำไงถึงหลับง่าย ปกติเราใช้เวลาตั้ง 15 นาทีกว่าจะเข้าสู่ภวังค์ อาคายันอธิบายว่า “ไม่ยาก แค่หลับตา ปล่อยตัวตามสบา ... คร่อก” (หลับทั้งยืนไปเรียบร้อยโรงเรียนริคไค)
★ 4:30 อาคายันหัวเสียที่แก้ห่วงปริศนาซึ่งยางิวให้มาไม่สำเร็จ (ยางิวแนะว่าอาคายันควรลับสมองซะบ้าง!) เค้าส่งให้เราลองทำดู แต่เราบอกไม่ถนัด .. อาคายันพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังว่าทำไม่ได้หรอกเรอะ~ เราชักมีน้ำโหเลยขอลองแก้ดู พอใกล้ๆจะคลายได้เราก็ยกให้อาคายันทำต่อเอง คนให้จะได้ดีใจ .. และแล้วก็สำเร็จ!
★ 7:00 ซานัจจิฝากเราให้แก้โรคนอนตื่นสายของอาคายันที เพราะเห็นช่วงนี้สนิทกัน
★ 7:30 อาคายันยื่นตัวอ่อนของแมลงใส่มือเรา เราขว้างทิ้งเพราะขยะแขยง .. เค้าบอกไม่รู้หนิว่าผู้หญิงไม่ชอบแมลง เห็นมันนุ่มนิ่มน่ารักดีออก
★ 8:00 เห็นดาวตก เราถามว่าได้อธิษฐานรึเปล่า? อาคายันบอกตั้ง 3 รอบนึกไม่ทันหรอก ถ้าพวกคนพูดเร็วก็ว่าไปอย่าง .. เราเลยให้เค้าลองฝึกพูดตามว่า “新年新春シャンソンショ” (ชินเน็งชินชุนชันซงโฉะ) เค้าพูดได้คล่องปรื๋อจนเราชมว่าน่าไปเป็นผู้ประกาศ อาคายันแย้งว่ามันเกี่ยวกันมากเลยนะน่ะ
★8:30 อาคายันบ่นอยากหม่ำเนื้อจะแย่แล้ว~ เดี๋ยวจับกบแถวนี้กินซะเลย
วันที่ 30
★ 10:00 เราถามเร็นจิว่าชอบเล่นเกมมั้ย? เค้าตอบว่าชอบเล่นหมากรุก แต่ถ้าหมายถึงทีวีเกมให้ไปถามอาคายัน เจ้านั่นชอบเกมต่อสู้
★ 10:30 เราทักอาคายัน เค้าขอตัวไปซ้อม แต่เราเห็นเค้าแอบอะไรไว้ข้างหลัง อาคายันแถว่าเป็นไอเท็มที่ใช้ฝึกพิเศษ .. เราว่า “เอ๊~ แต่เราเห็นเป็นเครื่องเกมนะ” เค้าขอว่าอย่าฟ้องฟุคุบุโจ
★ 11:00 ช่วยกันเก็บผ้าที่ตาก ตอนเก็บผืนสุดท้ายมีสายลมเป็นใจกรรโชกมาอย่างแรงจนล้มไปใต้ผ้าปูผืนเดียวกัน~
★ 11:30 อาคายันเล่าว่ามีหนนึงทั้งชมรมนัดกันไปโยนโบลิ่ง ซานัจจิโมโหจัดที่โดนเก็บค่าเข้าเรทผู้ใหญ่อยู่คนเดียว
★ 2:00 อาคายันกับเรียวมะต่อปากต่อคำอยู่ดีๆ สุดท้ายกลับไปลงเอยที่(นินทา)เรื่องป๋าเทะกับซานัจจิหน้าแก่พอกัน!?★ 2:30 เราถามอาคายันว่าไม่ถูกกับซานัจจิเหรอ? เห็นตอนแบ่งห้องไม่ค่อยอยากอยู่ที่เดียวกัน เค้าตอบว่าซานัจจิอะ เอะอะต่อยเอะอะต่อย แถมไอ้คำว่า “ไม่ได้เรื่อง!” ก็หนวกหูจะตายชัก S ตัวพ่อเลยแหละ .. ว่าแล้วก็มีเสียงเข้มๆลอยมาจากด้านหลังว่า “พูดเรื่องน่าสนใจดีนี่”
★ ช่วงรายงานผลตอนเย็น อิบุบอกว่าไปเจอลังอาหารกระป๋องเข้า เราคิดว่าอาจเป็นของพ่อ .. อาคายันเห็นเราซึมเลยพาไปริมทะเล บอกว่าร่าเริงก็ดีหรอก แต่บางเวลาจะร้องไห้บ้างก็ได้ อย่าฝืน .. ขณะเค้าจะเดินไปทางอื่นเพื่อปล่อยให้เราร้องไห้ตามสบาย เราเรียกให้หยุด คิริฮาระคุงทำเราร้องไห้ รับผิดชอบด้วยสิ .. อาคายันหันกลับมายิ้มอย่างอ่อนโยน
“เอ้า .. ถ้าอยากร้องก็มาตรงนี้สิ”
★ 7:30 อาคายันและฮิโยชิสุมหัวนินทาฟุคุบุโจที่ชอบใช้ความรุนแรงและบุโจนาซิ ไม่ทันขาดคำซานัจจิกับพี่เบะก็โผล่มาเสมือนมีเรดาร์ตรวจจับ ซานัจจิตะคอกอาคายันว่า “ไม่ได้เรื่อง!” ส่วนเบะตำหนิเห็ดเล็กน้อย .. เราขอร้องว่าอย่าดุเลยนะคะ! .. ผู้อาวุโส(?)ทั้งสองอธิบายว่าไม่ได้โกรธเรื่องนินทา แต่ดุทีนินทาอีท่าไหนให้เจ้าตัวได้ยิน แสดงว่ายังฝึกมาไม่พอ คราวหลังอย่าให้จับได้ละกัน (นั่นประเด็นเหรอค้า!?) .. ซานัจจิลงโทษให้อาคายันเดินเฝ้ายามคืนนี้ ส่วนเห็ดให้ทำความสะอาดกระท่อมตัวเองซะ
★ 8:30 เราตามอาคายันไปเดินยาม เค้าชวนเราออกนอกเขตที่พักไปดูกระรอกบิน ซานัจจิผ่านมาเห็นก็ดุว่ากลางค่ำกลางคืนมาเดินอะไรแถวนี้และหาว่าอาคายันบังคับเราออกมา .. ซานัจจิลากพวกเรากลับมาที่โรงอาหาร บอกอาคายันให้เตรียมใจรับโทษ “หลับตาแล้วกัดฟันเดี๋ยวนี้!” เราเข้าไปขวางหมัด อ้างว่าตื๊อขอตามไปเอง อาคายันทำไปเพราะอยากให้เราได้ดูกระรอก! ลงโทษเราดีกว่า! .. ฟุคุบุโจยอมใจอ่อน สั่งให้พวกเราทำความสะอาดโรงอาหารหลังมีทติ้งเช้าพรุ่งนี้แทน แต่ไม่วายหันไปกำชับอาคายันว่าครั้งนี้นายรอดตัวเพราะเธอ คราวหน้าอย่าหวัง!
เมื่อพายุพัดผ่านไป .. อาคายันโวยวายว่าเธอคิดอะไรถึงได้เอาตัวขวางหมัดเยี่ยงนั้น ถ้าไม่ใช่ฟุคุบุโจป่านนี้เธอล้มคว่ำไปแล้วรู้ป่ะ?
เรา : ก็คิริฮาระคุงกำลังจะถูกต่อยเพราะชั้น
อาคายัน : แค่เนี้ย? หวิดเป็นแผลใหญ่เชียวนะ
เรา : แต่มันเป็นเหตุผลสำคัญสำหรับชั้นนี่!
อาคายัน : ยอมแพ้เธอจริงๆ (ให้ตาย .. คนที่ต้องเป็นฝ่ายปกป้องคือชั้นตะหาก แบบนี้จะให้เอาหน้าไปไว้ไหนล่ะ)
วันที่ 31
★ หลังทำความสะอาดโรงอาหารเสร็จรอบนึงแล้ว ซานัจจิสั่งให้อาคายันทำต่อคนเดียวอีกรอบเพราะบนโต๊ะยังเหลือฝุ่น (เห็นภาพซานาดะใช้นิ้วชี้เขี่ยโต๊ะประหนึ่งแม่สามีขยันจับผิดขึ้นมาแวบนึง -*-)
เราโผล่มาดูอีกทีปรากฎว่าหลับฟี้ไปแหล่ว
พอเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงละเมอว่า “อามามิยะ..เธอคิดอะไรอยู่” “เหรอ~ งั้นไม่เกรงใจล่ะนะ .. ฮึบ”
“เป็นไง~ จับได้ละ” “อย่าหนีสิอามามิยะ” “นิ่มจัง~” เราพยายามสลัดเต็มที่แต่ไม่หลุด “อาฮะฮะ .. ฟี้ฟี้” (ยังมาหัวเราะอีก) .. นิโอเดินมาพอดีเลยช่วยดัดเสียงเข้มเหมือนซานัจจิตะโกนปลุก อาคายันยังเบลอไม่เลิก สงสัยว่าทำไมเราไปกอดเค้า นิโอบอกนายน่ะละเมอไปกอดเธอเองนาเหวย
อาคายัน : ขอโทษที นึกว่าฝันซะอีก .. ชั้นทำอะไรเธอรึเปล่า?
เรา : ก็ .. กอดไม่ปล่อย
อาคายัน : ค่อยยังชั่ว ถ้าเผลอทำนู่นทำนี่ลงไปละก็ ยอมตายดีกว่า
เรา : (นี่ฝันเรื่องอะไรวะคะ คิริฮาระคู้ง???)
★ 3:00 ช่วงเดินสำรวจ อาคายันเอ่ยอย่างโล่งใจว่า “หลุดพ้นจากสายตาจับผิดของฟุคุบุโจสักที~”
- เราถามว่าทำการบ้านเสร็จยัง? เค้าตอบยัง แกล้งถามใช่มะ เห็นชั้นขยันเรียนปานนั้น? ชั้นมันประเภทไฟลนก้นอะ
- อาคายันมีพี่สาวคนนึง โหดใช่ย่อย พอแอบกินเค้กในตู้เย็นก็โดนทุบ พอทักว่าอ้วนก็เจอสายตาอาฆาต (ความผิดนายเห็นๆ)
- ชอบสีแดง เพราะดุเดือดเข้าอิมเมจเค้าดี
เจอคฤหาสถ์ร้างหลังใหญ่ อาคายันชวนเข้าไปดูลาดเลาและสังเกตเห็นว่ามีโต๊ะตัวนึงสะอาดเอี่ยมอย่างน่าสงสัย แล้วโคมระย้าก็ตกลงมา เค้าเห็นท่าไม่ดีเลยถอยทัพก่อน
★ 8:00 อาคายันมีของจะให้แต่ลืมไว้ในห้องต้องกลับไปเอา นิโอเห็นเรารออยู่คนเดียวก็ได้ทีเป่าหูว่าที่โรงเรียนหมอนั่นเนื้อหอมมากเลยนะ .. อาคายันกลับมาเห็นเราคุยกับนิโอก็หงุดหงิดเล็กๆ นิโอกระซิบบอกอาคายันก่อนไปว่าเวลาไม่มีแล้วนะ พยายามเข้า .. อาคายันวกกลับมาถามเราว่าคุยอะไรกัน? เราตอบว่าเรื่องที่คิริฮาระคุงป๊อบมาก เค้าบอกว่าไม่เห็นต้องใส่ใจเลย พร้อมให้ไข่มุกเรา (ฉกมาจากหอยที่แจคกัลเก็บได้)
★ 8:30 อาคายันถูกซานัจจิชกแก้มแดงแจ๋ เราหาผ้ามาประคบเย็น เค้าจ๋อยที่เราเห็นแต่ตอนไม่เอาถ่าน
วันที่ 1
★ ฟูจิรบกวนให้เราปลุกอาคายันหน่อย หลับอุตุอยู่เลย
เราแอบยืนห่างกลัวจะเกิดเหตุการณ์เดิม พอเค้าเริ่มละเมอว่า “อามามิยะ .. มาใกล้ๆกว่านี้หน่อย~” เราเลยตะโกน “มัวทำอะไรอยู่! ไม่ได้เรื่อง!” ได้ผล อาคายันตาสว่างทันที
★ 10:00 อาคายันพาไปดูน้ำตกที่เห็นสายรุ้งพาดผ่าน เราดีใจจัดจนอาคายันเขิน เค้าจ้องหน้าเราก่อนชมว่าเธอหัวเราะแล้วดูดีจัง
★ 2:00 Happening บุกคฤหาสถ์ร้าง (อาคายัน ยางิว เรียวมะ เห็ด อิบุ มะมุชิ)
ทุกคนเดินเข้าไปในตัวคฤหาสถ์จนถึงห้องรับแขก ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้น+อิบุเห็นดวงตาของรูปภาพขยับได้ เรียวมะเริ่มเอะใจว่าโต๊ะห้องนี้ไม่มีฝุ่นเหมือนกัน .. ไคโดเสนอให้สำรวจห้องอื่นด้วย ทว่าอิบุหายตัวไปซะแล้ว เลยแบ่งกลุ่มแยกย้ายกันตามหา เรา+อาคายัน, เรียวมะ+ยางิว, ฮิโยชิ+ไคโด
เราสองคนเข้าห้องซ้ายมือ จู่ๆประตูล็อคเองเฉย! สักพักหมอนกับจานก็ลอยฟิ้วผ่านหน้าพวกเราไป อาคายันคาดเดาว่าอาจเป็นโพลเตอร์ไกส์ ... มีเสียงประตูคลายล็อคเองดังกริ๊ก เรารีบเผ่นออกจากห้องไปรวมกลุ่มในห้องรับแขก แต่ที่กลับมามีแค่คู่เรียวมะเลยตัดสินใจเกาะกลุ่มกัน 4 คน
เดินสำรวจบริเวณกำแพงทางเดิน อาคายันกับเราเคาะผนังเจอประตูบานหมุนหลุดไปในห้องลับทั้งคู่ .. ในห้องมีกาแฟกระป๋องที่ดูแล้วยังใหม่อยู่ กับกล้องส่องสังเกตการณ์จากด้านหลังรูปภาพ (ในห้องรับแขก) เราสองคนแน่ใจว่าต้องมีคนอยู่ในคฤหาสถ์ชัวร์!
กลับออกมาอีกทีก็ไร้วี่แววของเรียวมะและยางิวแล้ว ขณะตัดสินใจกลับไปขอความช่วยเหลือก็มีซอมบี้โผล่มา!? (แฮ่~)
อาคายันบอกให้เรารีบหนี เดี๋ยวเค้าจัดการเอง เราดื้อไม่ยอมไป อาคายันว่าถ้าเราเป็นอะไรไป เค้าก็แย่สิ เราเถียงว่าเราก็เหมือนกันแหละ ไม่เข้าใจเหรอ!? .. อาคายันยิ้มบอกว่า “เราอยู่ด้วยกันเสมอนี่นะ” ซอมบี้เพิ่มจำนวนขึ้นโดยไม่แคร์ว่าคนเค้ากำลังหวานแหววกันอยู่ .. เราถูกซอมบี้ตัวนึงฉุดมือไว้ อาคายันโกรธจนเข้าสภาวะเนตรเพลิง(?) คว้าท่อนไม้แถวนั้นมาฟาดผัวะ!!!
ซอมบี้หัวแบะ เลือดกระฉูดพุ่งเป็นสายราวน้ำตก ล้มลงชักกระตุกและแน่นิ่งไป .. อาคายันยังไม่สาแก่ใจ อาละวาดจัดการซอมบี้รอบตัวซะเรียบวุธ เรายืนจ้องอาคายันในทะเลเลือดอย่างไม่เชื่อสายตา .. อาคายันหันกลับมาแสยะยิ้มเย็น เดินลากไม้ดัง ครื-ด ครื-ด ตรงมาทางเราอย่างช้าๆ .. ภาพสุดท้ายที่เราเห็นก่อนโลกทั้งใบจะมืดมิดลงมีเพียง
ดวงตาสีแดงก่ำ -- คู่นั้น
Red-Eye End
.. เอ่อ ฉากจบข้างบนนั่นโกหกค่ะ อะแหะ (ปุริมีพล็อตอย่างนี้ที่ไหน หา!?) เรื่องจริงคือ .. หลังจากฟาดไปแล้ว พวกเราก็ได้ยินเสียง อ.ริวซากิดังขึ้นมาว่าพอแค่นั้นแหละ! ทุกอย่างเป็นแค่การจัดฉาก
วันที่ 2 ก่อนกลับบ้าน
“ ก่อนพูดธุระของเธอ ฟังชั้นพูดก่อนได้มั้ย? ”
“ ชั้น .. อยากคบกับเธอ ”
“ ว .. ว่าไง? ”
“ หือ?? แต่? แต่ทำไมอะ? ”
“ หา? ก็ต้องชอบอยู่แล้วสิ ”
“ ป่านนี้แล้วจะโกหกไมเล่า ”
(กอดหมับ)
“ ขอล่ะ อย่าหนีเลยนะ! ”
“ อยากอยู่กับเธอ .. อย่างงี้ .. ตลอดไป ”
©Epilogue©
เราไปเที่ยวสวนสนุกกับอาคายันจนค่ำและจะขอตัวกลับ แต่เค้าขอขึ้นชิงช้าสวรรค์ก่อนเป็นอย่างสุดท้าย
เรา : นี่ .. อาคายะคุง
อาคายัน : หือ? ว่าไง?
เรา : ทำไมไม่นั่งล่ะ?
อาคายัน : เนี่ยที่พิเศษไง
เรา : เดี๋ยวมองไม่เห็นข้างนอกหรอก
อาคายัน : ช่างดิ ชั้นจะมองแต่เธอนี่แหละ
เรา : แต่ยื่นหน้ามาใกล้ขนาดนี้ ชั้นมองข้างนอกไม่เห็น
อาคายัน : มองแต่ชั้นก็พอหนิ
เรา : งั้นไม่เห็นต้องขึ้นชิงช้าสวรรค์เลย
อาคายัน : ดีออก 30 นาที 700 เยน
เรา : เอ๋? ตั้ง 30 นาทีเชียว
อาคายัน : ช่าย
เรา : หลงกลจนได้
อาคายัน : ก็นะ ไม่มีทางหนีพ้นด้วย
เรา : อยากรู้มั้ยว่าใครจะหลอกล่อเก่งกว่ากัน?อาคายัน : เฮอะ~ ทำได้ก็ลองดู มีเอาคืนแน่
ยาวยืดเลย ขอบคุณที่ตามอ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ ^^"
YOSHI